Vorig voorjaar stond hij er eindelijk: een tweedehands regenton van 210 liter, gekocht via Marktplaats bij een man die drie straten verderop zijn tuin had opgeruimd. Twintig euro, plus een middag schuren omdat er nog een laag oude verf op zat. Ik had er lang tegenop gezien — de regenpijp doorzagen voelde als iets wat je niet meer terugdraait — maar het bleek een klus van een uur.
Hoeveel water vang je nou eigenlijk op?
Ik ben gaan meten, want ik wilde weten of het meer was dan een gevoel van goed bezig zijn. Ons dak aan de achterkant is ongeveer 24 vierkante meter. Bij een bui van vijf millimeter komt daar theoretisch 120 liter vanaf. In de praktijk is dat minder: de eerste millimeters blijven achter op de pannen, en bij harde wind waait een deel gewoon voorbij de goot.
Over de zomer van vorig jaar heb ik bijgehouden hoe vaak de ton vol was. Van mei tot september heb ik hem zeventien keer helemaal leeggegoten. Dat is grofweg 3.500 liter. Klinkt indrukwekkend, tot je het omrekent: bij ons waterbedrijf kost dat ongeveer zes euro. Zes euro. Voor een heel seizoen.
Waarom ik hem toch niet zou weghalen
Als het puur om geld ging, was dit een slechte investering. Maar er zijn twee dingen die ik van tevoren niet had bedacht.
Het eerste is dat regenwater beter is voor planten. Geen kalk, geen chloor, en het heeft de temperatuur van de buitenlucht in plaats van tien graden uit de kraan. Mijn hortensia's zijn er zichtbaar blijer mee. Dat klinkt zweverig, maar het verschil met de zomer ervoor was echt zichtbaar.
Het tweede is dat het water in de ton blijft in plaats van in het riool te verdwijnen. Bij de zware buien van afgelopen augustus stond bij ons in de straat het putje aan het eind te klotsen. Eén regenton lost dat niet op. Maar als de helft van de straat er een had, zou het al schelen — dat is precies waarom onze gemeente er subsidie op geeft.
Wat er misgaat en wat ik nu anders zou doen
- De ton loopt over en dan stroomt het langs de fundering. Dat had ik niet doorgedacht. Ik heb er later een overloopslang aan gemaakt die het water anderhalve meter de tuin in leidt. Doe dat meteen.
- In de winter moet hij leeg. Vergeten is een gebarsten ton. Ik zet nu een herinnering in oktober.
- Muggenlarven. Het deksel sluit niet luchtdicht. Een stukje horrengaas eronder klemmen loste het op.
- 210 liter is te klein. Bij een flinke bui zit hij binnen een half uur vol en gooi je de rest weg. Als ik opnieuw zou beginnen, kocht ik er twee en koppelde ik ze aan elkaar.
Zou ik het aanraden?
Ja, maar niet met het verhaal dat je er geld mee bespaart. Dat is gewoon niet waar bij een normaal Nederlands huishouden met een normale tuin. Neem hem omdat je planten er beter van worden, omdat het gek is om drinkwater over je border te gieten, en omdat het bij hoosbuien scheelt. En kijk even op de site van je gemeente: bij ons kreeg je dertig euro terug, meer dan de ton zelf kostte.
Kleine dingen zoals deze zijn overigens precies waar dit blog over gaat. Ik heb geen zonnepanelen op het dak en geen warmtepomp in de schuur. Wel een huis uit 1974 waar ik stap voor stap iets van probeer te maken, en ik schrijf op wat wel en niet werkt.
